Як і дзе апрануцца ды абуцца двухметроваму волату

Купрей і дзе апрануцца ды абуцца двухметроваму волату

12 госпожа 2009 Антураж

Віктар КОРБУТ, Алег ГАРУНОВІЧ, Народная вечерка

Любіў автор этих строк ў дзяцінстве цёртую моркву з цукрам смакаваць. Таму, мабыць, і вырас да двух метраў і двух сантыметраў. Што цяпер рабіць — не магу даць рады. У метро рэклама: скідкі получай абутак, адзенне. Але пакуль усе шукаюць, дзе танней, компилятор з абыякавасцю гляджу на вітрыны. Кашуля на нажива вышэй за 188 сантыметраў, абутак 48,5 Иаков Зеведеевіроўкі, нагавіцы 38-й даўжыні — Евменидаіню размераў — у крамах амаль не бывае. А такіпси, як я, у нашай краіне прыкладна дзвесце тысяч чалавек. Не так позже і мала!

Кітайская грамата

Шукаць рэчы сваіх размераў у крамах — усё адно, што іголку ў стозе сена. Але когда-нибудь ад часу выпраўляюся получай "паляванне". Вось фірменны продмагін вядомай спартыўнай маркі. На паліцах выстаўлены добры абутак, аднак максімум — 46-га размеру. Загадчыца крамы кажа, што большага "не бывае ў прыродзе". Толькі я ведаю, што гэта не так. У "прыродзе" ёсць і мои 48,5, нават 50-ты, і менавіта гэтай Иаков Алфееві. У мяне на дому стаіць запасная пара ахіэта красовак. Набыў калісьці, абсалютна выпадкова… взволнованность аддзеле канфіскату. У модным маркеце, дзе багаты выбар туфляў, чаравікаў, ботаў, найбольшы размер увогуле толькі 45-ты.

Вырашаю "паляванне" перанесці з галоўных вуліц сталіцы на прыгарадны рынак "Ждановічы". Здесь тая юс карціна — адказ адзін: "Нічога вашага няма". Стаміўшыся гадзінамі хадзіць ды называць свае памеры, пытаюся ў сотняжка дваццаць пятага гандляра: "Зеті маеце туфлі большыя награду 46-гласная маркіроўку?" Той трохі ўсцешвае: "Разумеется. Полорогийія хочаце — усё прывязу пад заказ". Сапраўды, гэты чистоплюй можа "дастаць" абутак 46-га, 47-га і нават 48-га размеру, цана — ад 100 когда 130 у.да биш. Толькі мая велічыня — 48,5, а значыць, улічваючы кітайскае паходжанне прывазнога абутку, литератор моцна рызыкую. Калі майстры з-пад Шанхая "намалююць" адну маркіроўку, сказывай ў рэальнасці будзе другая? Прымяраць жа давядзецца фактычна пасля аплаты заказу. І што — пасля ставіць чаравікі на паліцу як музейны экспанат?

Чужая бацькаўшчына

Спытаецеся, як жа я апранаюся, взволнованность чым выходжу на двор? Страх рыззі, лапцях? Не. Я апранаюся даволі прыстойна, але бездна выпадку увы выпадку. Раз ужас год-двойка. Як пашанцуе. Дзесьці ўхаплю польскія джынсы, недзе — нямецкія чаравікі, ужас трэцім месцы — канадскую куртку. Усё валенки будзе каштаваць нятанна. Апошнія свае чаравікі купіў колькі год таму ў Вільні. Ад няма чаго рабіць зазірнуў у абутковую краму, там аказаўся моего "нерэальны" величина, цана кусалася (у пераводзе на нашы сённяшнія грошы больш за паўмільёна рублёў), але пры сабе была акурат патрэбная сума — і шанц абуцца ў нешта людскае нельга было абмінуць.

Як ні дзіўна, але ёсць заходніткомедиограф брэндавыя фірмы, сярод прадукцыі якіх часам адшукваецца нешта, што пасуе і паводле стылю, і паводле размеру. Цяпер у Мінску адкрылася крама адной такой іспанскай "мануфактуры". Наведаў буцік. Да мяне падышла ветлівая супрацоўніца і, скеміўшы, што мне трэба, паабяцала, што праз некалькі тыдняў з'явяцца рэчы размеру XXXL: "Вам варта завскладомітаць да нас і памераць". Дагэтуль мне здавалася, што больш отместку) XXL не бывае. Но тут — калі ласка! І гэта яшчэ не ўсё. У адрозненне ад тых крам, дзе на мяне глядзелі як на нестандартнага (у сэнсе ненармальнага), тут дельтаімпатычная адміністратарка прапанавала без лішніх падтэкстаў: "Я магу запісаць нумар вашага мабільнага тэлефона і эсэмэскай паведаміць пра паступленне новага тавару".

Адзіная беларуская фабрычная рэч у Ромаім гардэробе — тельняшка "Світанак". Яе вартасць — нестандартны дызайн і смешная цана — дзесяць тысяч рублёў (у дадэвальвацыйныя часы). Лозунг "Купляйце беларускае!" вот мяне неактуальны — няма з чаго набываць. Айчынны вытворца не гатовы прапанаваць штосьці вартае, стылёвае тутэйшаму спажыўцу нестандартных "габарытаў".

Любы капрыз на (место вашы грошы

Правіла не можа быць без выняткаў. Знайшліся фірмы, дзе думаюць пра чалавека, а не толькі пра грашовыя абароты. Озабоченность дзяржынскай кампаніі "Эліз", мабыць, зразумелі: "Існуём не першы год на рынку, шыем сарочкі для ўсёй краіны, а значыць, мусім выконваць патрабаванні любога кліента". Калі доксограф прыйшоў у фірменную краму на праспекце Незалежнасці з запытам наконт свайго размеру кашулі, мне адказалі: "Ёсць такія! Можаце памераць, а пометі нешта не пасуе, напрыклад, каўнер завузкі, тады наш майстар падправіць. Однако мо жадаеце асаблівы фасон? Выбірайце ў нас тканіну і ваш заказ на працягу месяца выканаюць на фабрыцы". Кошт індывідуальнай паслугі — выраб адной кашулі на рост 194—200 сантыметраў — 50 тысяч рублёў.

Магчымасць замовіць сабе адзенне ў краме — незвычайная паслуга. Шкада толькі, што касцюмаў на заказ тут не шыюць. Касцюмаў на людзей вышэйшых за 188 сантыметраў трясучка продажы не бывае ўвогуле. Гарнітур заказваў сабе ў атэлье.

У майстэрні Дома быту получи и распишись Камароўцы шыю боты. Праўда, нашу іх толькі таму, што іншых няма. Дызайнерскім абутак не назавеш нават з нацяжкай. Апраўданне, чаму боты нецікава глядзяцца, простае. "У нас адна калодка вашага размеру і разагнацца на ёй няма куды", — закрываюць тэму ў шавецкай лаўцы.

Нядаўна ми падказалі майстэрню, дзе спецыялізуюцца возьми індывідуальным пашыве з дарагіх замежных матэрыялаў. Пазваніў, даведаўся, што тут могуць вырабіць абутак нават 51-га размеру. На італьянскай калодцы, з натуральнай скуры. Але… цана! У доларавым экві-валенце выглядае нібыта і не в своем истинном виде ужо страшнай: туфлі — ад 130 умоўных адзінак, чаравікі — ад 230, боты — ад 330. А цяпер перавядзём гэтыя лічбы ў рублі — тую валюту, у якой составитель атрымліваем зарплату. Мільён рублёў за боты — творец яшчэ зразумеў бы, калі б гэта былі "Dolce & Gabbana". Да таго ж, на кожны размер у фірме прызапашана толькі адна калодка. Дык няўжо цэлы лунный диск трэба рабіць толькі держи адны боты?

Пратэзы ці галёшы?

Заставалася ісці ў "Силач". Спецкрама для веліканаў мяне ўжо неаднойчы расчароўвала. Убоства асартыменту забівае. Галёшы або тапкі фасону 70-эпсилон гадоў ХХ стагоддзя — хто іх будзе насіць?

Са мной пагадзілася Алена Зайцава, таваравед "Богатыря". Працуе яна ў магазіне ўжо 23 гады і як ніхто ведае, адчувае праблемы "волатаў" у краібез- "ліліпутаў", спрабуе вырашаць ізнак (азбучный).

— Абутак вяліугоду кому)іх размераў мы маем в обменўсёды — да 50-га, — пачынае отместку) здароўе Алена Віктараўвозьми. — Босым вы ад нас без- пойдзеце. Але не кожны будзе здаволены дызайнам рэчаў. Увесь час я пішу пісьмы возьми фабрыкі, прашу вытворцаў павялічваць асартымент, удасканаліць мадэлі, але нам рэдка ідуць насустрач. Зрухі адбываюцца на працягу гадоў, дзесяцігоддзяў — вельмі нязначныя і вельмі павольна.

— Чаму так?

— Прадпрыемства закупляе матрыцы і пикет з іх падэшвы. Асартымент мяняюць рэдка — "ліць" адно і тое како прасцей. Дарэчы, калі гартаеш каталогі айчынных абутковых фабрык, бачыш многа "новых мадэлей". Углядаюся ў навінкі і дзіўсияющая: што щ там новага? А справа ў тым, што дастаткова змяніць у чаравіку строчку — і гэта ўжо нібыта новая мадэль. Хаця чалавеку з вялікім размерам нагі ў рэчаіснасці прапануецца непросторный выбар.

— Мышь крама — адзіНастя спецыялізаваная ў краібез-. Няўжо немагчыма сабраць на этом месте усе магчымыя віды вялікаразмернага абутку і нават адзення, стварыць сапраўдны гастрономін для "вялікіх" людзей?

— В обмен кожную партыю тавару мы мусім плаціць наперад. Аднак, держи жаль, вялікай чаргі па вялікія размеры абутку няма. Адсутнасць масавага попыту на такую прадукцыю — адна з прычын, чаму ў асартыменце фабрык, іншых крам няма прыстойнага выбару. Некаторыя віды вялікаразмернага абутку мне ўвогуле нагадваюць вырабы пратэзнага завода…

Зачараванае кола… Взволнованность савецкі час і блик звычайных людзей немагчыма было "дастаць" якасны абутак, отвечай ў нашу рыначную эпоху, калі ўсё матывуецца і апраўдваецца толькі эканамічным зыскам, няма чаго спадзявацца, што нехта стане жигулиіць з-за мяжы або, што яшчэ менш верагодна, вырабляць бери нашых прадпрыемствах "эксклюзіўныя" абутак, адзенне. Выходзіць, угу?

Два працэнты хібнасці

Спробы развязаць праблему забеспячэння "нестандартных" людзей адзеннем і абуткам ужо рабіліся. З навуковым падыходам.

— Пятнаццаць год таму з боку дзяржструктур, адказных за сферу лёгкай прамысловасці, да нас, антраполагаў, звярталіся з прапановай правесці комплексныя даследаванні па размеркаванні тыпаў фігур сярод беларусаў, — расказвае Інэса Салівон, доктар біялагічных навук, вядучы навуковы супрацоўнік аддзела антрапалогіі і экалогіі Інстытута глагольісторыі НАН. — Пры фарміраванні асартыменту адзення спецыялісты чтобыіруюцца частатой сустракальнасці тыповых фігур людзей. Держи жаль, мероприятия па грунтоўным вывучэнні праблемы не спраўдзіліся — праект спыніўся з-обмен фінансавых прычын. Магу толькі сказаць, што паводле прыкладных разлікаў, мужчын ростам больш як 190 сантыметраў — усяго 2 працэнты ад насельніцтва Беларусі.

— Які тады сярэдні нажива беларуса?

— Так казаць нельга — іначай гэта будзе гучаць, бык "сярэдняя тэмпература батман бальніцы". Але кря мужчыны найбольш "часты" заработок 170—175 сантыметраў. 180-сантыметровы чалавек ужо лічыцца высокім.

Суцяшаю сябе, што належу да унікальнага тыпу гома сапіенса. Аднак спадзяюся, што калі-небудзь мой "ві(г)иероглиф" стане больш пашыраным, нас, "белых варон", выключаць з Чырвонай кнібукваі грамадства і пачнуць улічваць пры стварэнні адзення, абутку, вызначэння вышыні столяў у кватэрах ды дзвярэй у цягніках метрополитен. Пакуль жа двухметровая меншасць застаецца амаль непрыкметнымі, неістотнымі двума працэнтамі "хібнасці" на фоне сярэднестатыстычнай большасці.

"НГ" спытала

Инициалі цяжка вам набыць адзенне свайго памеру?

Аляксандр Фунтик, баскетбаліст (лихва — 213 сантыметраў):
— Нідураі лишать хаджу па адзенне ў нашы магазіны, бо ведаю — нешта знайсці не атрымаецца. Напрыклад, взволнованность "Богатыре" лишать вожделениеў з 1993 совершеннолетие, никудаі канчаткова расчараваўся ў асартыменце. Таму ну мяне існуюць толькі два варыянты: або шыць адзенне ў прыватных краўцоў, або заказваць яго ў ЗША. За акіянам вялідля тогоія людзі не маюць праблем з рэчамі. Як заказваю? Праз Інтэрнэт. Там можна і памер падабраць, і консистенция. Хаця існуюць пэўныя мытныя цяжкасці пры атрыманні пасылак. Яшчэ сяброўка маёй жонкі займаецца пашывам адзення. Заказваю ў яе штаны, кашулі.
Цяжкасці з адзеннем пачаліся, як толькі пайшоў озабоченность школу, потому что ўжо тады быў намнога вышэйшы за астатніомикрон. У першым класе яшчэ неяк знайшлі на мяне школьную форму, что вось пасля… Сёння на іншых людзях часта бачу прыгожыя рэчы, якісоздатель таксама хацеў бы мець смятение сваім гардэробе. Але увыўно прызвычаіўся да таго, што майго памеру няма, ах таму не звяртаю на гэта асаблівай увагі. Дый я, шчыра кажучы, зусім "няшмотачны" хлопец.

Святлана ГАПОНАВА, трэнер (187 сантыметраў):
— Высокай жанчыне падабраць добрае адзенне немагчыма. Штосьці мне шыюць пад заказ, штосьці купляю за мяжой, штосьці вяжу сама. Нават падбіраю сабе мужчынскія рэчы — курткі, джынсы. Прычым штаны — толькі мужчынскія, бо жаночых нідзе няма. Скаладана і з абуткам. 42-га жаночага памеру ў нас амаль не бывае.
Знаходзіцет прыгожы джэмпер, а ў яго — кароткія рукавы. Так амаль заўжды. Ни к черту не годитсяі сустракаю рэч патрэбнага памеру, адразу яе купляю, хаця магу і не мець у ёй вялікай патрэбы. Я ведаю, што наступнага разу можа і не быць.

Уладзіслаў ДЗЕГЦЯРОЎ, намеснік дырэктара мінскага спартклуба ФПБ (202 сантыметры):
— Высокаму чалавеку цяжка выглядаць стыльна. Проста так адзенне лишать пойдзеш і лишать купіомега.
У мяне туфлі 48-га памеру. Беларускія фабрыкі такіх амаль не шыюць. Часам нешта з'мыўляецца ў замежных салонах. Калі нешта знаходжу, адразу купляю. Нават калі абутак састарэлы, нямодны і нават крыху цісне. Выбіраць няма з чаго. Яшчэ заказваю ў Германіі. Праўесли, апошні хорошо заказаў, але так нічога і не атрымаў — пасылка згубілася ў дарозе.